Καταφύγιο Βόλικα-κορυφή Σπαθί (2046 μ)
Δημοσιεύτηκε: Κυρ 11 Νοέμ 2012, 22:02
Τον Απρίλιο που πέρασε, κάναμε παρέα με τον γιώργο ( ο chrisanthos_p υπηρετούσε ακόμα τότε )ανάβαση από το καταφύγιο του Βόλικα στην κορυφή Σπαθί (2046 μ ), δηλαδή το μισό κομμάτι της «πράσινης διαδρομής» Κάμποι- Βόλικας- κορυφή Σπαθί, http://www.eoshanion.gr/index.php?optio ... &Itemid=92
που έχει αναδείξει και σηματοδοτήσει ο ΕΟΣ Χανίων.
Eτσι, αντί να ξεκινήσουμε πεζοί από το χωριό Κάμποι που αρχίζει το μονοπάτι, προωθηθήκαμε με το SX4 στο χωριό Μαδαρό και από εκεί μέσω καρόδρομου μέχρι το καταφύγιο σε υψόμετρο 1400 μ.
Tο ασαφές μονοπάτι σκαρφαλώνει πάνω από το καταφύγιο σε πετρώδη πεδίο με υποφερτή κλίση η δε κατεύθυνση προς την κορυφή (που στην αρχή δεν είναι ορατή )προσδιορίζετε από στύλους, αραιά τοποθετημένους και κίτρινα σημάδια στα βράχια. Ανηφορίζοντας σε ράχη φτάνουμε αρχικά σε ώμο και από εκεί σε πρώτη ανώνυμη κορυφή την οποία παρακάμπτουμε από τα ΒΑ. Τραβερσάρωντας την προ-προ-κορυφή αποκτούμε οπτική επαφή με την κύρια κορυφή και την προκορυφή της. Πιάνουμε κορυφογραμμή και καθώς η θέα της κορυφής μας έχει μαγέψει ξεχνιόμαστε και αντι να παρακάμψουμε την προκορυφή τελικά την ανεβαίνουμε σπαταλώντας πολύτιμο χρόνο και αρκετες θερμίδες (που αργότερα θα σπεύσουμε αρον αρον αναπληρώσουμε). Κατηφορίζοντας για λίγο πιάνουμε την τελική ανηφοριά που σχετικά γρήγορα μας ανεβάζει στον προορισμό μας. Το τελευταίο τμήμα της ανάβασης είναι σκέτος βράχος με νορμαλ κλίση.
Στην κορυφή σώζεται τμήμα του ξύλινου σταυρού που κοσμούσε κάποτε το μέρος ενώ μια θάλασσα από κορυφές ακόμα χιονισμένες αποζημιώνει με το παραπάνω τους τολμηρούς ορειβάτες. Τώρα οι φωτογραφικές πιάνουν δουλειά, μια φώτο από εδώ και μια από εκεί, μια έτσι και μια αλλιώς και τέλος τοπίο και πανοραμικές. Δεν ξέρω τι με πιάνει στις κορυφές, σαν να προσπαθώ να αιχμαλωτήσω κάτι άυλο. Και τραβάς, τραβάς, τραβάς….
Η προκορυφή έχει μοναδική θέα στην ΒA πλευρά του Σπαθιού (η οποία εμένα μου προκαλεί μια ανατριχίλα ) ότι πρέπει λοιπόν για στάση αναπλήρωσης. Ο γιώργος δεν την παλεύει πολύ ώρα χωρίς καύσιμα εγώ αντιθέτως μπορεί να ξεχάσω να πιώ και νερό. Ο καιρός στις Μαδάρες είναι πολύ ευμετάβλητος και κλείνει μέχρι να πεις τρία βλέποντας λοιπόν τα σύννεφα να μας κυκλώνουν τα μαζεύουμε γρήγορα και επιστρέφουμε από τα ίδια, (η μάλλον σχεδόν από τα ίδια
).
Η ανάβαση αυτή είναι πολύ δημοφιλής στους νέους ορειβάτες λόγω της μικρής δυσκολίας της άνοιξη και φθινόπωρο, χειμώνα όμως και καλοκαίρι για διαφορετικούς λόγους είναι πιο απαιτητική. Επίσης αποτελεί κομμάτι της διαδρομής που έχει αναρτηθεί στο hellaspath .
http://www.hellaspath.gr/index.php?p=2&m=1&mntid=31
Oι χρόνοι : 3,5 ώρες από το καταφύγιο στην κορυφή και άλλες 3 η επιστροφή χωρίς τις στάσεις.
Αν η ανάβαση πραγματοποιηθεί από την αρχή όπως την έχει σχεδιάσει ο ΕΟΣ η διαδρομή είναι πιο φυσιολατρική αφού από τους Κάμπους μέχρι το καταφύγιο το πεδίο είναι κατάφυτο από κωνοφώρα, πρίνους, αγριοελιές και φυσικά βότανα του βουνού. Ισως όμως να μην βγαίνουν οι χρόνοι για μονοήμερη ειδικά τον χειμώνα.
Η «εξερεύνηση» των Λευκών Ορέων συνεχίζεται…
που έχει αναδείξει και σηματοδοτήσει ο ΕΟΣ Χανίων.
Eτσι, αντί να ξεκινήσουμε πεζοί από το χωριό Κάμποι που αρχίζει το μονοπάτι, προωθηθήκαμε με το SX4 στο χωριό Μαδαρό και από εκεί μέσω καρόδρομου μέχρι το καταφύγιο σε υψόμετρο 1400 μ.
Tο ασαφές μονοπάτι σκαρφαλώνει πάνω από το καταφύγιο σε πετρώδη πεδίο με υποφερτή κλίση η δε κατεύθυνση προς την κορυφή (που στην αρχή δεν είναι ορατή )προσδιορίζετε από στύλους, αραιά τοποθετημένους και κίτρινα σημάδια στα βράχια. Ανηφορίζοντας σε ράχη φτάνουμε αρχικά σε ώμο και από εκεί σε πρώτη ανώνυμη κορυφή την οποία παρακάμπτουμε από τα ΒΑ. Τραβερσάρωντας την προ-προ-κορυφή αποκτούμε οπτική επαφή με την κύρια κορυφή και την προκορυφή της. Πιάνουμε κορυφογραμμή και καθώς η θέα της κορυφής μας έχει μαγέψει ξεχνιόμαστε και αντι να παρακάμψουμε την προκορυφή τελικά την ανεβαίνουμε σπαταλώντας πολύτιμο χρόνο και αρκετες θερμίδες (που αργότερα θα σπεύσουμε αρον αρον αναπληρώσουμε). Κατηφορίζοντας για λίγο πιάνουμε την τελική ανηφοριά που σχετικά γρήγορα μας ανεβάζει στον προορισμό μας. Το τελευταίο τμήμα της ανάβασης είναι σκέτος βράχος με νορμαλ κλίση.
Στην κορυφή σώζεται τμήμα του ξύλινου σταυρού που κοσμούσε κάποτε το μέρος ενώ μια θάλασσα από κορυφές ακόμα χιονισμένες αποζημιώνει με το παραπάνω τους τολμηρούς ορειβάτες. Τώρα οι φωτογραφικές πιάνουν δουλειά, μια φώτο από εδώ και μια από εκεί, μια έτσι και μια αλλιώς και τέλος τοπίο και πανοραμικές. Δεν ξέρω τι με πιάνει στις κορυφές, σαν να προσπαθώ να αιχμαλωτήσω κάτι άυλο. Και τραβάς, τραβάς, τραβάς….
Η προκορυφή έχει μοναδική θέα στην ΒA πλευρά του Σπαθιού (η οποία εμένα μου προκαλεί μια ανατριχίλα ) ότι πρέπει λοιπόν για στάση αναπλήρωσης. Ο γιώργος δεν την παλεύει πολύ ώρα χωρίς καύσιμα εγώ αντιθέτως μπορεί να ξεχάσω να πιώ και νερό. Ο καιρός στις Μαδάρες είναι πολύ ευμετάβλητος και κλείνει μέχρι να πεις τρία βλέποντας λοιπόν τα σύννεφα να μας κυκλώνουν τα μαζεύουμε γρήγορα και επιστρέφουμε από τα ίδια, (η μάλλον σχεδόν από τα ίδια
).Η ανάβαση αυτή είναι πολύ δημοφιλής στους νέους ορειβάτες λόγω της μικρής δυσκολίας της άνοιξη και φθινόπωρο, χειμώνα όμως και καλοκαίρι για διαφορετικούς λόγους είναι πιο απαιτητική. Επίσης αποτελεί κομμάτι της διαδρομής που έχει αναρτηθεί στο hellaspath .
http://www.hellaspath.gr/index.php?p=2&m=1&mntid=31
Oι χρόνοι : 3,5 ώρες από το καταφύγιο στην κορυφή και άλλες 3 η επιστροφή χωρίς τις στάσεις.
Αν η ανάβαση πραγματοποιηθεί από την αρχή όπως την έχει σχεδιάσει ο ΕΟΣ η διαδρομή είναι πιο φυσιολατρική αφού από τους Κάμπους μέχρι το καταφύγιο το πεδίο είναι κατάφυτο από κωνοφώρα, πρίνους, αγριοελιές και φυσικά βότανα του βουνού. Ισως όμως να μην βγαίνουν οι χρόνοι για μονοήμερη ειδικά τον χειμώνα.
Η «εξερεύνηση» των Λευκών Ορέων συνεχίζεται…