Hellaspath :: Forum για την ορειβασία και το GPS

Αυτό το καλοκαίρι είχα την τύχη να είμαι επικεφαλής μιας ομάδας του ΠΟΑ που θα έκανε μια διάσχιση γύρω από τους Δολομίτες της Brenta. Η περιοχή είναι πασίγνωστη για τις vie ferrati της. Δηλαδή τις "σιδερένιες διαδρομές", που έχουν ονομαστεί έτσι από τα συρματόσχοινα, τις σιδερένιες σκάλες ή τα σιδερένια σκαλοπάτια πάνω στους βράχους, που διευκολύνουν τους πεζοπόρους. Οι διαδρομές αυτές φτιάχτηκαν κυρίως για πεζοπόρους, που δεν φοβούνται τις εκτεθειμένες πλαγιές, ζωνάρια, λούκια κλπ. Κι απευθύνονται σ' αυτούς γιατί χάρη στα σιδερένια υλικά που είναι εξοπλισμένες οι διαδρομές μπορούν, χρησιμοποιώντας μια ασφαλιστική συσκευή (via ferrata kit), να ανεβοκατεβαίνουν απότομες βράχινες διαδρομές, απόλυτα ασφαλής και χωρίς να χρειάζονται ιδιαίτερες αναρρηχιτικές ικανότητες.
Μαζευτήκαμε λοιπόν15 άτομα και με δικά μας μέσα φτάσαμε στο Molveno.
To Molveno είναι ένα παραλίμνιο χωριουδάκι, στο ανατολικό κομμάτι του συγκροτήματος με πολύ καλή προσβαση από τον αυτοκινητόδρομο του Brennero, πολύ όμορφο και προσεγμένο, με απίστευτη παραλία (με γκαζόν !!!!!) και πολλές επιλογές διαμονής.
Η πορεία μας ξεκίνησε το πρωί της Τρίτης 30/7 με στόχο να ανεβούμε από τα 880μ της λίμνης στα 2491, στο καταφύγιο Tosa/Pedrotti. Ξεκινήσαμε λοιπόν ακολουθώντας το χωματόδρομο που ανεβαίνει προς το καταφύγιο Croz dell Altissimo και λίγο πριν φτάσουμε σ' αυτό ακολουθήσαμε το μονοπάτι 319 που μας οδήγησε σε 2 ώρες από το Molveno στο καταφύγιο Selvata στα 1630μ. Αφού είχε μεσημεριάσει, η πεινασμένη ομάδα τίμησε τις λιχουδιές του καταφυγίου και τις χώνεψε ατενίζοντας τις θεόρατες κι απόκρυμνες κορυφές που μας περιτριγύριζαν. Με βαριά καρδιά - και στομάχι θα έλεγα σηκωθήκαμε και ξεκινήσαμε για τη συνέχεια. Βγαίνοντας πια από τη δασική ζώνη μπήκαμε στα αλπικά λιβάδια και σταδιακά στα βράχια και τις μεγάλες σάρες. Τελικά σε 3 ώρες φτάσαμε στο καταφύγιο Tosa/Pedrotti που δεσπόζει κάτω από την Bocca di Brenta. Ο φιλόξενος καταφυγιάς μας μοίρασε σε 2 δωμάτια και μετά το υπέροχο δείπνο και τις φωτογραφίες του δειλινού πέσαμε νωρίς στα κρεβάτια μας, καθώς κάθε μέρα θα είχαμε πολύ πρωινή έγερση κι αναχώρηση.
Στο χάρτη η πρώτη μέρα απεικονίζεται με κόκκινο χρώμα.

Και μερικές φωτό από το Molveno και κάποιες διαδρομές που κάναμε με την οικογένεια μετα την επιστροφή

Η δεύτερη μέρα μας (στο χάρτη η κίτρινη διαδρομή) είχε σαν στόχο να πάμε αρχικά στο καταφύγιο Agostini μέσω της Via Ferrata (VF) Brentari και στη συνέχεια στο καταφύγιο XII Apostoli μέσω της VF Castiglioni.
Ξεκινήσαμε λοιπόν στις 7.30 κι ακολουθώντας το καλογραμμένο και καλοσημαδεμένο μονοπάτι φύγαμε προς τα δυτικά. Αφού ανεβήκαμε λίγο αρχίσαμε να τραβερσάρουμε προς τη κοιλάδα του παγετώνα Tosa (οι παγετώνες είναι κατ' ευφυμισμό αφού το μεγαλύτερο μέρος τους έχει λιώσει και υπάρχουν πολύ μικρά κομμάτια. Αυτό που έχει μείνει πια είναι οι παγετωνικές κοιλάδες. Ο χειμώνας που πέρασε άφησε πολύ χιόνι στην περιοχή κι έτσι τα απομεινάρια των παγετώνων ήταν σκεπασμένα με χιόνι κι έτσι έμοιαζαν σε μας σαν μεγάλες ανοιξιάτικες χιονούρες). Αφού αγνοήσαμε διασταύρωση του μονοπατιού 320 συνεχίσαμε μέσα στην κοιλάδα και σιγά σιγά αρχίσαμε να ανεβαίνουμε στις πλαγιές κάτω από την κορυφή Tosa, την ψηλότερη του συγκροτήματος. Σταδιακά άρχισαν να εμφανίζονται και οι πρώτες χιονούρες. στην αρχή προβληματιστήκαμε αν θα έπρεπε να φορέσουμε τα κραμπόν που κουβαλούσαμε, αλλά μετά από τα πρώτα βήματα στο χιόνι είδαμε οτι οι χιονούρες ήταν πολύ ασφαλής και χωρίς αυτά. Σε 2 ώρες φτάσαμε στον ώμο της κορυφής Posa, περίπου στα 2800. από εκεί και κάτω άρχιζαν τα συρματόσχοινα κι οι σκάλες που μας οδήγησαν στο στενό διάσελο που έβλεπε προς τον παγετώνα της Ambiez και σε 2 ώρες πατούσαμε σ' αυτόν. από εκεί και κάτω μέχρι το καταφύγιο Agostini στα 2410μ ήταν ένα παιχνιδάκι πάνω στις χιονούρες. Αφού ξεκουραστήκαμε κατά τις 2.00 ξεκινήσαμε για το δεύτερο κομμάτι της ημέρας. Η διαδρομή ξεκινά δίπλα από το καταφύγιο και για 40΄ περίπου λεπτά κινείται σε έυκολο πεδίο σε πλαγιές και χιονούρες. κι εκεί που αναρωτιώμασταν για το που πάμε, αφού μπροστά μας είχαμε πανύψηλα κι ατελείωτα ντουβάρια, βγήκαμε μπροστά στη πρώτη σκάλα. Η VF Castiglioni αποτελείται από 13 συνεχόμενες σκάλες που σε οδηγούν στο Bocchetta dei due Denti (στοματάκι των 2 δοντιών). Μέχρι εκεί κάναμε 1 περίπου ώρα. Άπό κάτω τώρα απλωνόταν η κοιλάδα που οδηγούσε στο καταφύγιο XII Apostoli στα 2488μ. Ευκολα πια σε 40΄ φτάσαμε εκεί. Μοίρασμα πάλι σε 2 δωμάτια απόλαυση της θέας προς το συγκρότημα του Adamello, φαγητό και ύπνο νωρίς.

Μερικές ακόμα από την 2η μέρα

Κι άλλες

Κι οι τελευταίες από τη 2η μέρα

Την τρίτη μέρα (η πράσινη διαδρομή στο χάρτη) στόχος μας ήταν να πάμε στο καταφύγιο Brentei μέσω του Bocca dei camosci (στόμα - πέρασμα του αγριόγιδου) κι από εκεί στο καταφύγιο Tuckett & Sella μέσω της VF SOSAT.
Ξεκινήσαμε λοιπόν τη συνηθισμένη ώρα, στις 7.30 και σε λιγότερο από 1 ώρα φτάσαμε στο πέρασμα του Bocca dei camosci στα 2784μ και είδαμε από κάτω μας τη μεγάλη ομώνυμη χιονισμένη κοιλάδα. Με λίγη προσοχή και με σταθερό σχοινί που βάλαμε στις πλακέτες που υπήρχαν, μιας και περιέργως δεν είχε καμία ασφάλιση, κατεβήκαμε στο χιονισμένο πεδίο και συνεχίσαμε χωρίς κραμπόν. Κάποια στιγμή χαμηλότερα σε μια βράχινη εντυπωσιακή τραβέρσα μπήκαμε πάλι σε συρματόσχοινο που μας κατέβασε με ασφάλεια πάλι σε χιονισμένο πεδίο. Σιγά σιγά το χιόνι έδινε τη θέση του σε σάρες και βράχινες πλαγιές, ενώ από πάνω μας έστεκαν οι εντυπωσιακές δυτικές ορθοπλαγιές της Cima Tosa, με πολλούς μικρούς καταρράκτες. Μετά από 1 ώρα βορεινής πορείας το μονοπάτι στρίβει προς τα ανατολικά γύρω από την κορυφή Crozzon di Brenta και εκεί αντικρίσαμε ένα από τα ομορφότερα ορεινά τοπία του κόσμου. Τους ατελείωτους πύργους της Brenta. Συνεχίζοντας περάσαμε δίπλα από έναν εντυπωσιακό καταρρακτη και χάσαμε για λίγο υψόμετρο μέχρι το βάθος της κοιλάδας της Άνω Brenta πριν ανηφορίσουμε για τα 2182μ του καταφυγίου Brentei, σε 4,5 ώρες από το καταφύγιο XII Apostoli. Η συνιθισμένη ξεκούραση και μεσημεριανό φαγητό στο φιλόξενο και πολυπληθές καταφύγιο. Στις 1.30 ξεκινήσαμε για τη δεύτερη διαδρομή της ημέρας. Το μονοπάτι ξεκινά απέναντι από το καταφύγιο, μέσα στην ομώνυμη κοιλάδα που οδηγεί και στο καταφύγιο Alimonta. Πριν από το καταφύγιο στα 2400μ αφήσαμε το βασικό μονοπάτι και μια επίπεδη τραβέρσα μας οδήγησε στη πρώτη σκάλα της διαδρομής. Άλλη μια σκάλα μας έβγαλε στο εντυπωσιακό ζωνάρι που διασχίζει τη νότια πλευρά της Cima Madron κι έχει απερίγραπτη θέα. Αφού περάσαμε και ένα πολύ χαμηλό κομμάτι, όπου κι ο πιο κοντός πρέπει να σκύψει αρκετά για να περάσει το σκαμμένο μονοπάτι, βαδίζαμε για τη μεγάλη σκάλα, που σε κατεβάζει χαμηλά για να πιάσεις την απέναντι πλαγιά. Αλλά προς έκπληξή μας είδαμε ότι είχαν κλείσει το μονοπάτι και είχαν καταργήσει τη σκάλα, λόγω μάλλον επικινδυνότητας της (η διαδρομή είχε ανοιχτεί τη δεκαετία του '60). Στη θέση της είχε ανοιχτεί μια παραλλαγή με σιδερένια σκαλοπάτια πάνω στα βράχια, που την έχει κάνει ακόμα πιο εντυπωσιακή. Αφού περάσαμε στην απέναντι πλαγιά ανεβήκαμε μέχρι έναν ώμο, τελειώνοντας τη διαδρομή βγαίνοντας μέσα από μια φυσική τρύπα. Από τον ώμο αυτό το καταφύγιο απέχει περίπου 1,5 ώρα αφού η διαδρομή κάνει ένα μεγάλο κύκλο γύρω από τη κοιλάδα της Έσω Brenta. Το καταφύγιο Tuckett & Sella είναι από τα πιο πολυτελή στη περιοχή κι έχει πολύ μεγάλη επισκεψιμότητα, λόγω του οτι είναι πολύ κοντά 1-1,5 ώρα από το τελεφερίκ του Groste. Τακτοπόιηση όλης της ομάδας σε ένα μεγάλο δωμάτιο και δείπνο με μια απίστευτη ποικιλία - για ορεινό καταφύγιο - φαγητών

Μερικές ακόμα από την 3η μέρα

Κι άλλες από την 3η μέρα

Κι οι τελευταίες από την 3η μέρα

Η τέταρτη μέρα ( η μωβ διαδρομή στο χάρτη) περιελάμβανε τη πιο δημοφιλή VF της περιοχής, την Bocchette Alte καθώς κι ένα εντυπωσιακό κατέβασμα από την VF Detassis προς το καταφύγιο Alimonta.
Ξεκινήσαμε πάλι στις 7.30 με στόχο την Boccha del Tuckett στα 2648μ, όπου φτάσαμε σε 1.15, με τα κραμπόν στα πόδια (όχι και τόσο απαραίτητα, αλλά για παν ενδεχόμενο).
Από το διάσελο πιάσαμε τη κορυφογραμμή και με πανοραμική θέα στις ανατολικές Άλπεις αλλά και στη λίμνη του Molveno, 2000μ κάτω από εμάς, φτάσαμε σε ένα ζωνάρι που διασχίζει την ανατολική πλευρά της Cima Brenta. Αφού περάσαμε τη διασταύρωση που πάει στη κορυφή, φτάσαμε σ' έναν εκπληκτικό ώμο με θέα σχεδόν σ' όλο το συγκρότημα των κορυφών. Μια σειρά από μικρές σκάλες και συρματόσχοινα πάνω σε μια κόψη μας έβγαλαν στη σκάλα των φίλων, μια εντυπωσιακή σκάλα με περισσότερα από 50 σκαλιά, που μας έβγαλε στο ψηλότερο σημείο της διαδρομής στα 2999μ, Spallone dei Massodi. Από εκεί ακολουθεί ένα κατέβασμα προς το διασελάκι Bocchetta Bassa dei Massodi, όπου θα αφήσουμε την κυρίως διαδρομή για να μπούμε στην εντυπωσιακή VF Detassis. Και λέω εντυπωσιακή γιατί κατεβαίνει σε μια ορθοπλαγιά, με μια αλληλουχία κάθετων σκαλών. Αυτές οι κάθετες σκάλες λοιπόν μας έβγαλαν στο παγετώνα Brentei και από εκεί πολύ σύντομα στο καταφύγιο Alimonta στα 2580μ., σε 9 ώρες από το καταφύγιο Tuckett & Sella.

Μερικές ακόμα από την 4η μέρα

Κι οι τελευταίες από την 4η μέρα

τι να πεί τώρα κανείς για αυτή την δραστηριότητα σας, επικό ίσως ????...

πολλά μπράβο σε όλου-ες της παρέας του ΠΟΑ, να είστε πάντα γεροί και γρήγορα να ξαναεπιχειρήσετε, οι φωτογραφίες σας κατατοπιστικότατες, και πάλι μπράβο...

σε μας τους υπόλοιπους : περαστικά μας

Η 5η και τελευταία μέρα (με μπλε χρώμα στο χάρτη) περιλαμβάνει το κλείσιμο του κύκλου, με επιστροφή στο καταφύγιο Tosa/Pedrotti μέσω της VF Bocchette Centrali κι από εκεί στο Molveno.
Ξεκίνημα πάλι στις 7.30 με ανέβασμα προς το διάσελο Bocca dei Armi από τις χιονούρες του παγετώνα Fulmini, όπου φτάσαμε σε 45΄. από εκεί 2-3 σκάλες μας έβγαλαν στο εντυπωσιακό ζωνάρι που τραβερσάρει τον πύργο της Brenta και μας δίνει μια ωραία εικόνα του ¨Πάνω και Κάτω Campanile, εμβληματικοί πύργοι της περιοχής. Μετά ακολουθεί μια κατάβαση σε σαθρές κόψεις και λούκια που σε 2 ώρες μας έφερε στο διάσελο του Campanile. Τουλάχιστον 5 σχοινοσυντροφιές σκαρφάλωναν τις ατελείωτες ορθοπλαγιές των πύργων, προκαλώντας τον θαυμασμό των μελών της ομάδας μας. Στη συνέχεια μια μεγάλη χιονούρα, που είχε θάψει τα συρματόσχοινα είχε αντιμετωπιστεί, με ωραία σκαμμένα σκαλιά στο χιόνι. Ξαναμπήκαμε σε ένα ζωνάρι που τραβερσάρει τη δυτική πλευρά της Πάνω Brenta, αναγκάζοντας μας σε κάποιο σημείο να περάσουμε πάλι σκυφτοί. Το ζωνάρι τελειώνει απότομα και μια μεγάλη σκάλα μας κατέβασε στη χιονούρα κάτω από το πέρασμα Bocca di Brenta. Βγαίνοντας στο πέρασμα είδαμε μπροστά μας το καταφύγιο Tosa/Pedrotti, όπου είχαμε μείνει 3 μέρες πριν. Συνολικός χρόνος από το καταφύγιο Alimonta 4,5 ώρες. Εδώ λοιπόν κλείσαμε το κύκλο των ψηλών διαδρομών. Μια μεγάλη στάση και πήραμε την ατελείωτη κατηφόρα. Από την ίδια διαδρομή κατεβήκαμε μέχρι το καταφύγιο Selvata. από εκεί όμως επιλέξαμε να κατεβούμε από το μονοπάτι 332. Η διαδρομή αυτή είναι λίγο μακρύτερη αλλά αξίζει γιατί έχει τρομερή θέα, ειδικά στην τεράστια νότια ορθοπλαγιά του Croz dell Altissimo, περνά από την πανέμορφη φάρμα-καταφύγιο Malga di Andalo και μας δίνει μια τελευταία όμορφη εικόνα του Molveno και της λίμνης του από ψηλά. Ο χρόνος 3,5 ώρες από το καταφύγιο Tosa/Pedrotti.
Σαν απολογισμό θα ήθελα να πω οτι η διαδρομή που κάναμε από καταφύγιο σε καταφύγιο αυτές τις 5 μέρες είναι από τις ομορφότερες κι εντυπωσιακότερες στο κόσμο. Αυτό που βοήθησε αφάνταστα στο να απολαύσουμε αυτές τις διαδρομές είναι ο απροσδόκητα καταπληκτικός καιρός και τις 5 μέρες. Επίσης το γεγονός οτι τα βουνά είχαν πολύ χιόνι, βοήθησε στο να βρίσκουμε νερό στη διάρκεια των πορειών μας αρκετά συχνά. κλειδί για την επιτυχία μιας τέτοιας διαδρομής είναι η καλή οργάνωση με έγκαιρο κλείσιμο των καταφυγίων, γιατί το καλοκαίρι είναι ασφυκτικά γεμάτα.
Αν δεν πάσχετε από υψοφοβία ή ίλιγγο τη συνιστώ ανεπιφύλακτα σε όλους.

Μερικές ακόμα από την 5η μέρα

Κι οι τελευταίες από αυτό το υπέροχο ταξίδι

θέλω κι εγώ...

για πεζοπόρους είπες, ε;

Άντε ντε βρε Θανάση, να ξεκολλήσεις από τη Πάρνηθα και το Γράμο επιτέλους !!!

Εύγε!

Πολύ μα πολύ εξαιρετικά μέρη! Έχω δύο ερωτήσεις:

Φαντάζομαι ότι όλο αυτό το σιδερικό είναι σε καλή κατάσταση ή υπήρχαν και στιγμές "τρόμου"...;;;

Μιας και ήσουν αρχηγός έχεις να μας ενημερώσει για τα κόστη μιας τέτοιας "εκδρομής" και πιθανές λεπτομέρειες, για να υπάρχουν μεν και να μου λυθούν απορίες δε;;;